السلام علیک یااباعبدالله

آسمان ،چهره درهم کشیده است.زمین بغض خودرافرومی خورد،فرات ،بی صدااشک می ریزد،خارهاخودرابه دست نسیم گرم سرنوشت داده اند.همه کاروان رامی نگرندکه غریبانه برپهنه دشت ایستاده ،شمشیرهاونیزه هاراانتظارمی کشد.فرشتگان اللهی،خودرابرای عرض تسلیت به کربلامی رسانندتاباروح کاروان ، به آسمان پروازکنند.شمع وجودحسین (علیه السلام )درشب تاریک ظلم می سوزدوتاریکی هاوسیاهی هارامی سوزاندودلهای عاشقان به شوق دیدارکربلا،دوراین شمع می گردند.می سوزندومی نالند؛سلام مابردلهای سوخته کربلایی که باحسرت دیدارساخته ودراین عشق سوخته اند.

کربلا،میهمان خانه عاشورائیان برسفره شهادت است.

اللهم عجل لولیک الفرج